And now you’re stuck with ab-normal again…

Abnormal

Zabierając się za tę notkę jak zwykle odpalam album o którym będzie mowa, już jest słodko. Potem wchodzę na forum i szukam co już o tej płycie napisaliśmy. Jak na jedną płytę pojawiło się sporo materiału, aż tu nagle niespodzianka! Pisanie tej notki zaczęło się się 15 Lipca 2008. Ktoś pamięta co się wtedy stało? Otóż chłopcy i dziewczynki przypomnę wam że nasz mały portal i forum zrobił wywiad z artystą-gitarzystą. Wywiad podobno chwalony na łamach naszego i Bumblefoota forum(oczywiście wspominam o tym, bo maczałem w nim palce razem ze Zqyxem i innymi forumowiczami).

Abnormal, jest następcą Normal(http://tinyurl.com/8yx9nhg).

Rejestrowanie płyty rozpoczęło się jesienią 2007, sama płyta jest miksem utworów powstałych wcześniej, jak i tych które powstały podczas nagrywania.  Wszystkie ścieżki zostały nagrane w domu Rona, który był sobie producentem i inżynierem, zagrał również na wszystkich instrumentach na jakich zagrać potrafił, czyli bas, gitara i wokal. Razem z Ronem na wokalu w tle słychać fana, który wygrał konkurs na operowe wokale na płycie. Na perkusji Dennis Leeflang, który współpracował z Bumblefootem od 2002 roku.
W listopadzie i grudniu Dennis nagrał perkusję do wszystkich kawałków, wtedy też zakończyło się komponowanie wszystkich piosenek. Do kwietnia Ron zajął się nagrywaniem swoich partii oraz wielu dodatkowych instrumentów. Potem kolejno, kwiecień – miksowanie, maj – mastering, czerwiec – produkcja i 1 lipca płyta w sklepach.

Podczas nagrywania Bumblefoot nagrywał filmy prezentujące pracę w swoim studiu, linki ciekawscy dostaną na dole.

Sama płyta to energiczne punk rockowe granie z wirtuozem z gitarą w ręce. Od pierwszych dźwięków wiadomo czyja to płyta, Ron jest przykładem że mając wielu muzycznych idoli można odnaleźć swoje niepowtarzalne brzmienie. Szybkie riffy, nieszablonowe solówki nie pozwalają się słuchaczowi znudzić. Wszystkie teksty napisał i wyśpiewał Bumblefoot. Niektóre teksty powstawały długo przed muzyką, np. tekst do utworu „Green” Ron napisał dziesięć lat przed wydaniem płyty. Lwią część tekstów napisał podczas trasy z Guns N’ Roses w 2006 i 2007 roku. Utwór „Red Eye” powstał w Japonii zainspirowany ciekawym zdjęciem z klubu i trzęsieniem ziemi.

Płyta spotkała się z bardzo pozytywnym przyjęciem, a sam Ron był rozchwytywany przez prasę muzyczną. Dla samych polskich mediów Bumblefoot udzielił kilku wywiadów. Niestety na więcej nie wystarczyło czasu ze względu na Gn’R. Płyta nie doczekała się ani teledysków, ani trasy koncertowej. W grudniu na EP’ce „Barefoot” pojawiły się akustyczne wersje „Simple Days” i „Dash”.

Sam jestem szczęśliwym posiadaczem podpisanej przez Rona płyty, którą można zamówić w jego sklepie internetowym (tutaj) i polecam. Aha i jeszcze raz dziękuje za nią Zqyxowi.

Wywiad o którym wspominam na początku: http://gunsnroses.com.pl/forum/guns-n39-roses/wywiad-z-ronem-dla-nightrain-station/msg146214/#msg146214

Cykl artykułów o utworach z Abnormal i o tym co zainspirowało do to napisania ich.

Bumblefoot Week: Day 1 „Green”

Bumblefoot Week: Day 2 „Glad To Be Here”

Bumblefoot Week: Day 3 „Redeye”

Bumblefoot Week: Day 4 „The Day After” and „Dash

Filmy z nagrywania:


#1 – Nov. 19th, 2007 „Day 2″
http://www.youtube.com/watch?v=cYNiUHB0g9w

#2 – Nov. 20th, 2007 „Kick Tom”
http://www.youtube.com/watch?v=yXhZHyRHMcs

#3 – Nov. 30th, 2007 „Heneuken”
http://www.youtube.com/watch?v=cEBPRIieJvk

#4 – Dec. 21st, 2007 „8% Faster”
http://www.youtube.com/watch?v=p5lLviIqNiQ

#5 – Dec. 22nd, 2007 „Last Day Of Drums”
http://www.youtube.com/watch?v=2zm0emhd6lo


#6 – Jan. 2nd, 2008 „Bass”
http://www.youtube.com/watch?v=-NZ1cveqCQE

#7 – Jan. 13th, 2008 „Guitars, yay”
http://www.youtube.com/watch?v=ny75gQ1B-0o

#8 – Jan. 14th, 2008 „My future home”
http://www.youtube.com/watch?v=Z6NPo5HwsJk

#9 – Jan. 15th, 2008 „Fix the phase”
http://www.youtube.com/watch?v=vcMmhCD6qdc

#10 – Feb. 1st, 2008 „Ham it up”
http://www.youtube.com/watch?v=d3A5WfEHfaI


#11 – Feb. 29th, 2008 „A VERY special message…”
http://www.youtube.com/watch?v=EsrN4aH37u4

Opublikowano Bumblefoot | Otagowano | 1 komentarz

Izzy Stradlin – Fire

Rok 2007 był bardzo udany dla fanów byłego gitarzysty Gunsów, bo kiedy w maju dostali Miami nie przypuszczali, że już w listopadzie czekać będzie na nich kolejna płyta. Tymczasem 5 listopada na fanowskiej stronie Stradlina mogli przeczytać informację od gitarzysty na temat nowej płyty. „Fire, the acoustic album” został nagrany w tradycyjnym składzie ( Stradlin, Richards, Longoria, Bentley ). Wydany 19 listopada 2007 roku zawierał 10 piosenek, prócz Izzy’ego współautorem dwóch z nich okazał się Timo Kaltia, znany być może fanom Gunsów jako współautor Right next door to hell.
Wraz z informacją o nowym albumie Izzy posłał fanom sample trzech piosenek. Były to „I don’t mind” , ” Infrastruk” i „Listen”.

Kompletna lista utworów ósmej solowej płyt Izzy’ego Stradlina przedstawiała się następująco

1. I don\'t mind Izzy Stradlin 3:39
2. Infrastruk Stradlin 3:24
3. Listen Stradlin 3:17
4. Airbus Stradlin 3:29
5. Fire Stradlin 3:47
6. Seems to me Stradlin, Timo Kaltio 3:30
7. Long night Stradlin 3:15
8. Box Stradlin, Kaltio 4:20
9. Milo Stradlin 3:30
10. Harp song Stradlin 3:03

Jak sama nazwa płyty wskazuje była to płyta akustyczna. Kolejny album wydany wyłącznie w formie cyfrowej na iTunes. Zresztą sam Izzy już niejako przy okazji wydania poprzedniej płyty dał do zrozumienia, że nadchodzi zmierzch płyt wydawanych w wersji pudełkowej, dlatego taka decyzja gitarzysty nie dziwi. Tradycyjnie też płyta nie była w żaden sposób promowana.

Opublikowano Izzy Stradlin | Otagowano | Skomentuj

Izzy Stradlin – Miami

Początki płyty Miami sięgają roku 2005. Już wtedy członkowie zespołu Izzy’ego zaczęli wspominać o albumie, który został nagrany w Miami, stąd właśnie późniejsza nazwa płyty. Na sam album trzeba było jednak poczekać 2 lata.
W kwietniu 2007 roku Izzy za pośrednictwem fanowskiego serwisu poinformował, że płyta ukaże się między kwietniem, a lipcem. Upublicznił także fragment Tijuany oraz utwór FSO Ragga.

Nowe wydawnictwo nagrane z udziałem Ricka Richardsa, Taza Bentleya, JT Longorii i klawiszowca Joeya Huffmana pojawiło się jedynie w cyfrowej dystrybucji na itunes 30 maja 2007 roku. W nagraniach nie wziął tym razem udziału Duff McKagan.
Płyta zawierała:

Tijuana (3:48)
Buildings In The Sky (5:48)
Let Go (5:37)
Junior’s Song (2:36)
Partly Cloudy (10:01)
Waiting (4:48)
Bombs Away (4:07)
Tough Check (4:00)
Pick Up The Phone (3:30)
Everythings Alright (7:53)
FSO Ragga (6:54)

Miami

Zarówno sam Izzy, jak i członkowie zespołu wspominali o świetnej atmosferze podczas nagrywania albumu, o powrocie do korzeni. Płyta wyraźnie różni się od ciężkiej, hardrockowej Like a dog, zawiera wiele materiału, na którym poznajemy Stradlina z różnych stron, w tym także wspominamy jego fascynację reagee.
Ze względu na kiepską jakość dźwięku Miami zostało zremiksowane i wydane powtórnie. Ta wersja płyty trafiła na iTunes 24 lipca 2007 roku.
W przeciwieństwie do oryginalnej nie zawierała już FSO Ragga. Okładka była taka sama jak oryginalna, tyle, że w kolorze niebieskim.

http://ecx.images-amazon.com/images/I/61kbm0cnFcL._SL500_AA280_.jpg

Trasy promującej płytę rzecz jasna nie było. Z utworów znajdujących się na płycie Izzy zaśpiewał jedynie Tijuanę podczas koncertu Adler’s Appetite w 20 rocznicę wydania Appetite for destruction.
Od 2011 roku sklep iTunes jest dostępny w Polsce, więc istnieje możliwość legalnego zaopatrzenia zarówno w ten album, jak i inne płyty Izzy’ego wydane wyłącznie w formie cyfrowej.

Sample

Opublikowano Izzy Stradlin | Otagowano | 1 komentarz

Wolność dla wszystkich!

Po wielu koncertach na wielu długościach i szerokościach geograficznych zespół Velvet Revolver przystąpił do tworzenia materiału na ich drugi krążek. To już nie byli instrumentaliści poszukujący wokalisty, który zaśpiewa do gotowych kompozycji. Tym razem od samego początku w procesie komponowania brał udział wokalista Scott Weiland. W 2005 roku świat poznał tytuł nowego albumu – Libertad. Nie było to jedyną informacją, miał być to album koncepcyjny, jednak założenie nie przetrwało konfrontacji z procesem twórczym. Początkowo z zespołem miało pracować kilku producentów, każdy miał być odpowiedzialny za inne kawałki, i tak zaproszenia od zespołu dostali m.in. Pharrell Whilliams i Lenny Kravitz. Jak dobrze wiemy i ten plan nie wytrzymał zderzenia z rzeczywistością. W 2006 roku pojawiły się plotki, jakoby zespół udostępnił nowy utwór na rzecz animowanego filmu „Monster House”. Sam zespół przyznał również, że dąży do podpisania umowy na produkcję albumu z Rickiem Rubinem, który w tym czasie pracował z Metallicą oraz U2. Po próbach nagrywania razem z Rubinem zespół dochodzi do wniosku, że styl pracy, jaki reprezentuje Rick nie odpowiada im. Producent znany jest tego że nigdy nie uczestniczy w codziennej pracy w studio, większość pracy wykonują jego współpracownicy, a on sam pojawiając się raz na jakiś czas wyznacza kierunek pracy. Ostatecznie album powstaje pod okiem Brendana O’Briena (http://en.wikipedia.org/wiki/Brendan_O%27Brien_%28music_producer%29). Problemy z producentem oraz rozpoczęciem nagrywania płyty skutkują nasilaniem się plotek o powrocie klasycznego Guns N’ Roses, przesunięciem sesji nagraniowej oraz samej premiery. Ostatecznie zespół skupił się na nagrywaniu swojego drugiego albumu z nowym producentem, a plotki ucichły. Głośno w mediach było również o konflikcie na linii Axl – Weiland. Od grudnia 2006 do lutego 2007 większość czasu spędził w studiu nagraniowym. W marcu 2007 zespół wystąpił na uroczystości wprowadzenia zespołu Van Halen do Rock n’ Roll Hall of Fame. W kwietniu razem z zespołem Aerosmith wybrał się w trasę po Ameryce Południowej.

W maju w rozgłośniach radiowych pojawia się pierwszy singiel, a 26 maja ma premiera videoclipu do, She Builds Quick Machines. 2 miejsce to najwyższa pozycja, jaką kawałek osiąga na listach Billboardu.

6 czerwca świat w swoje ręce dostaje EP’kę „Melody and the Tyranny” zawierająca 2 nowe kawałki, cover oraz materiały video.

melody

„She Builds Quick Machines” (Scott Weiland, Slash, Duff McKagan, Matt Sorum, Dave Kushner)
„Just Sixteen” (Weiland, Slash, McKagan, Sorum, Kushner)
„Psycho Killer” (David Byrne, Chris Frantz, Tina Weymouth)
„Making Of Libertad” – 5 Minute Piece (Video)
„Do It for the Kids” – Live (Video) (Weiland, Slash, McKagan, Sorum, Kushner)

Miesiąc później(3 lipca 2007) premierę ma „Libertad” drugi studyjny krążek Velver Revolver.

libertad

Płyta która na samym początku zapowiadana jako koncept-album zawierająca taneczne kawałki inspirowane Princem i Led Zeppelin, w trakcie pracy przeistoczył się w zbiór 13 czysto rockowych kawałków. Album podzielił recenzentów, część oskarżała płytę o nijakość, a część przypisywała płycie odnalezienie VR własnej tożsamości.

Tracklista:

1.     ”Let It Roll”       2:32
2.     ”She Mine”       3:24
3.     ”Get Out the Door”       3:14
4.     ”She Builds Quick Machines”       4:03
5.     ”The Last Fight”       4:03
6.     ”Pills, Demons & Etc.”       2:54
7.     ”American Man”       3:56
8.     ”Mary Mary”       4:33
9.     ”Just Sixteen”       3:58
10.     ”Can’t Get It Out of My Head”      3:57
11.     ”For a Brother”       3:26
12.     ”Spay”       3:06
13.     ”Gravedancer” (hidden track „Don’t Drop That Dime”  4:40)     8:42

Płyta została wydana w wielu edycjach zawierające różne materiały bonusowe m.in krótki film „Making Of Libertad”. Zadebiutowała na 5 miejscu listy Billboardu, przez pierwszy tydzień sprzedało się 92,000 kopii. W porównaniu z debiutem zawiodła fanów.

Oprócz She Builds Quick Machines płytę promowały klipy do „The Last Fight”

oraz „Get Out The Door”

Wideo do tego kawałka powstało we współudziale fanów.

„Making Of Libertad”

W trakcie nagrywania zespół udostępnił 4 nagrania video ze studia:

Trasa promująca płytę swoim zasięgiem objęła obie Ameryki, Europę oraz najważniejsze festiwale. Zespół nie został wpuszczony na teren Japonii, powodem była kryminalna przeszłość członków zespołu. W listopadzie Scott Weiland został zatrzymany po spowodowaniu wypadku samochodowego. Okazuje się, że jest pod wpływem narkotyków. W marcu 2008 podczas koncertów w Wielkiej Brytanii zespół nie ukrywał już niechęci do swojego frontmana, który 20 marca w Glasgow ze sceny ogłosił że jest to ostatnia trasa zespołu Velvet Revolver. Z dniem 1 kwietnia oficjalnie kończy się trasa promująca Libertad oraz współpraca z wokalistą Scottem Weilandem. Zespół rozpoczyna poszukiwania następcy.

Wśród wielu kandydatów pojawiają się takie nazwiska jak Myles Kennedy, Corey Taylor i Jimmy Gnecco. Jednak grupa wciąż pozostaje bez wokalisty.

12 stycznia 2012 roku dochodzi do reunionu Velvetów ze Scottem. Ma to miejsce dzięki Kushnerowi, który chce w ten sposób uhonorować swojego zmarłego przyjaciela Johna O’Briena.
Zespół wykonuje cztery utwory. Są to
Sucker Train Blues

She Builds Quick Machines

Slither

oraz cover Pink Floyd, szczególna piosenka w takich okolicznościach
Wish you were here

Reunion jest wydarzeniem jednorazowym, a przyszłość Velvet Revolver wciąż stoi pod znakiem zapytania.

Opublikowano Bez kategorii, Duff McKagan, Matt Sorum, Slash, Velvet Revolver | Otagowano | 3 komentarzy

Bumblefoot – Normal

Wydany w 2005 roku siódmy album Bumblefoota mógł zaskoczyć fanów artysty. Dlaczego? Ano dlatego, że Ron zdecydował się na pewnego rodzaju „znormalnienie” ;)
Utwory zebrane na płycie Normal zdecydowanie bardziej niż cokolwiek nagranego wcześniej mieszczą się już w kategorii piosenek. Jest to album koncepcyjny. Artystę poznajemy jako szalonego muzyka, który zastanawia się nad odrzuceniem leków, które pogrążają go w szaleństwie, ale jednocześnie pozwalają tworzyć. Muzyk obawia się, że bez „wspomagaczy” przestanie być twórczy. Chce być „normalny”, choć sam ma problem z określeniem czym jest normalność.

Na płycie znalazło się 13 utworów. Są to kolejno

Normal

promujący płytę Real

Turn around

Rockstar for a day

Overloaded

Pretty ugly

The color of justice

Breaking

More

Awake

Life inside your ass

Shadow

Thank you

Na stronie Rona możemy znaleźć także sampler albumu
oraz teksty, dla tych, którym twórczość Rona szczególnie przypadła do gustu.
Na temat zawartości muzycznej płyty nie będę się wypowiadał, gdyż można się z nią samemu zapoznać, co szczerze polecam, gdyż jest to jeden z moich ulubionych albumów obecnych członków Guns n’ Roses. Ron to kreatywny, dojrzały muzycznie człowiek, który na tej płycie dokładnie wie, co chce przekazać i w jaki sposób to zrobić. Pokazuje wiele różnych oblicz, wiec nawet jeśli jeden z utworów się nie spodoba zawsze można zainteresować się i zachwycić kolejnym.

Płyta Normal nie jest raczej zbyt często sprzedawana w Polsce. Kupując ją bezpośrednio z wytwórni możemy jednak; za dodatkową opłatą przeznaczoną na szlachetny cel; liczyć nie tylko na dobrą zawartość muzyczną, ale także na autograf muzyka. Myślę, że warto.

Opublikowano Bumblefoot | Otagowano , | Skomentuj

DJ Ashba

Pierwsze kroki, oraz kariera solowa.

Muzyczna kariera DJ Ashby (a właściwie Darena Jaya Ashby) rozpoczyna się w roku 1991 od wstąpienia do zespołu Barracuda, z którym gra przez 2 lata w trasie koncertowej. Nie nagrywa jednak z nimi żadnego albumu. Po odejściu z zespołu, w 1996 roku nagrywa swój pierwszy solowy instrumentalny krążek „Addiction to the friction”. Płytę wydała wytwórnia Straight Edge Entertainment. Co możemy znaleźć na tym krążku? Zacznijmy od tracklisty ;)

1. Over Drive

2. Day at the Beach

3. Addiction to the Friction

4. Shredder’s Shuffle

5. If Only

6. G String Groove Thing

7. Bashin’ With Beethoven

8. Lax

9. Eyes of a Cherokee

10. Walk – Don’t Run (cover The Ventures)

11. Cry for Freedom

12. Follow Your Heart

Grę Ashby oceniłbym jako shredderowską. Co prawda mamy i wolniejszy kawałek „If only”, ale głównie krążek opiera się na skakaniu po skalach… no ale co kto lubi. Płytę zaliczymy do rocka instrumentalnego. Na basie Darena wspomógł Bruce Robinson, James Kottak zajął się bębnami, a Jerry Dixon zagrał w „Walk – don’t run” na basie. Album raczej przeszedł bez echa i nie odniósł sukcesu komercyjnego. No i ciekawostka na koniec – okładka wskazuje na to, że DJ używał w tym czasie gitary marki Ibanez, oraz nie używał takiej ilości makijażu ;)

Dość melodyjny kawałek „G string groove thing”:

http://www.youtube.com/watch?v=DYhS6aMu2rc&feature=related

I wymieniony wcześniej „If only”

http://www.youtube.com/watch?v=HWbJrZFB2vg&feature=related

Na kanale tego użytkownika znajdziemy cały album.

BulletBoys, Beautiful Creatures

2 lata po wydaniu swojego solowego albumu, Ashba dołącza do zespołu BulletBoys (w którym grał były perkusista Guns N’ Roses – Steven Adler). Jednak w tym 1999 roku DJ opuszcza zespół, aby założyć nowy projekt.

W 1999 roku w Los Angeles powstaje nowa grupa. Zakłada ją DJ Ashba, oraz wokalista Bang Tango – Joe Lesté. Do zespołu dochodzi Kenny Kweens, Anthony Focx oraz Glen Sobel. Legenda (oraz wikipedia) głosi, że to właśnie wtedy zaczął się kolczykować ;) Beautiful Creatures (bo taką nazwę dostał nowy projekt Darena) od razu zostaje zauważony i dostaje propozycję zagrania support przed zespołem Kiss. Zespół podpisuje kontrakt na swój debiutancki album z wytwórnią Warner Bros. Płyta nosi jakże oryginalną nazwę „Beautiful Creatures”. Album osiąga niezły sukces – dociera do 38 miejsca Bilboard Top Heatseekers, a BC dostaje propozycję zagrania na festiwalu Ozzfest.

To może nieco o albumie ;)

Tracklista:

1. „1 A.M.”

2. „Wasted”

3. „Step Back”

4. „Ride”

5. „Wish”

6. „Kick Out”

7. „Blacklist”

8. „Kickin’ For Days”

9. „Time and Time Again”

10. „Goin’ Off”

11. „New Orleans”

12. „I Got It All”

Pierwszym singlem zostaje utwór „Wasted”. Na soundtracku filmu Valentine, oraz serialu Smallville znalazła się piosenka „1:A.M.”, a utwór „Ride” zostaje wykorzystany przy filmie Rollerball.

Co można powiedzieć o albumie? Kawał dobrego rocka. Mamy tu utwory lżejsze („Wish”, „New Orleans”), oraz dające kopa („Kick Out”, „Wasted”). Jak sami muzycy twierdzą, chcieli uzyskać brzmienie porównywalne do pierwszej płyty Van Halen, czy Appetite for Destruction (!). Wokal, oraz gitarowe popisy Ashby są na rewelacyjnym poziomie. Sekcja rytmiczna, również daje radę. Słychać, że każdy w zespole zna swoje miejsce. Album zaspokoi i osoby chętne rock’n’rolla, ale i też ludzi, którzy chcą coś lekkiego włączyć w samochodzie. Jaką ocenę dać temu albumowi? Tu już kwestia subiektywna.

Cały album możemy znaleźć na kanale tego użytkownika, tutaj daję do przykładu „Wasted”:

http://www.youtube.com/watch?v=rglYwTSv7Mk&feature=related

13 czerwca Ashba w przyjaznej atmosferze opuszcza zespół. BC wydali jeszcze 1 płytę, ale bez udziału DJa. Możemy go jednak usłyszeć na tej płycie w 3 utworach, ale są to bonusy, które były nagrywane na I album.

Solo, Nikki Sixx

Daren sformuował kolejny zespół, który nazwał po prostu Ashba. W tym samym roku (2003) został zaproszony do nowo tworzącej się supergrupy Brides of Destruction (z Nikki Sixxem oraz Tracii Gunsem), ale zrezygnował, skupiając się na solowej karierze. Ashba nie nagrywa jednak nic nowego. Rok później Sixx z Dj’em otwierają studio nagraniowe Funny Farms i zaczynają pisać razem utwory…

Sixx:A.M., Guns N’ Roses

Współpraca Sixxa, oraz producenta i wokalisty Jamesa Michaela zaowocowała grupą Sixx:A.M.. Kapela powstała w 2007 roku, aby nagrać soundtrack do biograficznej książki Nikkiego pt „Heroin Diaries: A Year in the Life of Shattered Rock Star”. Płyta została wydana tego samego roku i została ciepło przyjęta, a grupa mimo tego, że miała być jednorazowym projektem, wciąż kontynuuje karierę.

Tracklista:

1. „X-Mas in Hell”

2. „Van Nuys”

3. „Life Is Beautiful”

4. „Pray for Me”

5. „Tomorrow”

6. „Accidents Can Happen”

7. „Intermission”

8. „Dead Man’s Ballet”

9. „Heart Failure”

10. „Girl with Golden Eyes”

11. „Courtesy Call”

12. „Permission”

13. „Life After Death”

Jak wcześniej wspomniałem, płyta powstała jako soundtrack do wydanej autobiografii lidera zespołu „The Heroin Diaries”. Album wydała wytwórnia Eleven Seven Music. A czego można oczekiwać od trzech doświadczonych muzyków? Rewelacyjnego krążka, który dostaliśmy. W niemal każdej piosence Nikki cytuje fragmenty swojej książki. Znajdziemy tu lżejsze kompozycje („Accidents can happen”, „Permission”), jak i coś mocniejszego („Heart Failure”). Płyta jest zróżnicowana, ale nie na tyle, żeby powiedzieć, że nie jest spójna. Wszystkie utwory oraz teksty pisała cała trójka, a jedyną osobą „z zewnątrz” był Scott Stevens, który pomógł przy pisaniu „Tomorrow”. Promocję płyty wspomagały wywiady z członkami zespołu, które ukazywały się na youtube. Wydano aż 4 single: “Life Is Beautiful” (2007, singiel ten odniósł największy sukces), “Pray for Me” (2008), “Tomorrow” (2008),

“Accidents Can Happen” (2008). Grupa występowała na festiwalu “Cruefest”.

Life is beautiful studyjnie: http://www.youtube.com/watch?v=PYlS_kmxES0

I na żywo: http://www.youtube.com/watch?v=1ICav7ieJwQ

Ciekawostka: grupa gra bez perkusisty. Na płycie bębnami zajmuje się James Michael, a na żywo występuje z różnymi „pałkerami”.

W 2009 roku zostaje głównym gitarzystą Guns N’ Roses, zastępując Robina Fincka. Jego pierwszy koncert z grupą miał miejsce 11 grudnia 2009 roku w Taipei. Jak na razie nie dane nam było usłyszeć nowych utworów z udziałem DJa.

This is gonna hurt

W 2011 po wielu zapowiedziach, ukazał się w końcu nowy album Sixx:A.M. „This is gonna hurt”. Premiera odbyła się 3 maja. Tak samo jak I album, ten również jest soundtrackiem do nowej książki Nikkiego Sixxa o tym samym tytule co krążek. W międzyczasie, pomiędzy pierwszą a drugą płytą ukazała się EPka „Live is beautiful”. Wytwórnia pozostała bez zmian (Eleven Seven Music – dla przypomnienia).

Tracklista:

1. „This Is Gonna Hurt”

2. „Lies of the Beautiful People”

3. „Are You With Me”

4. „Live Forever”

5. „Sure Feels Right”

6. „Deadlihood”

7. „Smile”

8. „Help Is on the Way”

9. „Oh My God”

10. „Goodbye My Friends”

11. „Skin”

12. „Codependence” (Japanese Bonus)

Pierwszym single został utwór „Lies on the Beautiful People”. 1 czerwca wyszły single „This is gonna hurt”, oraz „Skin”. Płyta jest łagodniejsza od swojej poprzedniczki, utrzymana w lekkim rocku. Wyjątkiem są 2 pierwsze utwory, które pochodzą z definicji hard rocka ;) Tym razem obyło się bez cytatów Nikkiego podczas słuchania utworków. Czy płytka jest gorsza od poprzedniczki? Znowu kwestia subiektywna, dla mnie niestety jest. „This is gonna hurt” osiągnął komercyjny sukces debiutując na 10 miejscu Bilboard 200, oraz na 1 miejscu w Hard Rock Charts.

This is gonna hurt: http://www.youtube.com/watch?v=dbjYLNxCwZ4

Codependence: http://www.youtube.com/watch?v=NmpFQnVwxTo&feature=related

Projekty poboczne

Poza brzdąkaniem, Ashba jest również producentem albumów. Nagrywał również z wieloma artystami.

W 2002 roku napisał piosenkę z Joshem Freesem pt „Revolution” na album Aimee Allen.

Aimee Allen – Revolution: http://www.youtube.com/watch?v=mfzuT3V0PRs

W 2005 roku nagrał z Marion Raven utwór “Spit you out” (utwór niestety niedostępny na youtubie) na jej EPke „Heads will roll”. Przy EPce pomogli również Nikki Sixx, oraz James Michael.

W 2007 roku znowu pomógł M. Raven przy utworach „Set me free”, oraz „Thank you for loving me”. W pomoc znowu włączyli się Sixx, oraz Michael.

Marion Raven – Set me free: http://www.youtube.com/watch?v=xmnxjQD4e80

Marion Raven – Thank you for loving me: http://www.youtube.com/watch?v=KAUAn99sw50

W tym samym roku wspomógł Motley Crue przy ich albumie “Saints of Los Angeles”. Jest współautorem 12 z 13 piosenek na płycie. Album tradycyjnie wspomógł również J. Michael.

Motley Crue – Saints of Los Angeles: http://www.youtube.com/watch?v=k5YsyttcEns

W 2009 roku wystąpił na płycie Neila Diamonda w utworze “Meditations on a Winter” (niedostępny na youtubie)

W tym samym roku został współproducentem albumu „Whatever Gets You Off” zespołu Last Vegas.

Mexi

Opublikowano DJ Ashba | Otagowano , , , , , , | 3 komentarzy

Rock Star Supernova


Czasem bywa tak, że uznani muzycy odrobinę się nudzą i wymyślają grupę określaną przez media jako supergrupa. Jeśli są to muzycy, którzy w swoich rodzimych zespołach odgrywają pierwszoplanowe role to niewykluczone, że grupa odniesie mniejszy bądź większy sukces. Jednak czasem nowo powstały zespół nie do końca ma pomysł na siebie., a muzycy wchodzący w jego skład nie należą do pierwszoplanowych twórczo postaci w swoich zespołach. Tak właśnie przedstawia się sytuacja trzech muzyków, o których mowa będzie w dzisiejszej notce.
„Sierota” po Guns n’ Roses – Gilby Clarke, Tommy Lee znany z Motley Crue oraz Jason Newsted , były członek Metallicy postanowili pograć razem i zatrząść sceną muzyczną. Tyle tylko, że żaden z nich nie czuł się na tyle dobrze, żeby objąć stanowisko wokalisty, w związku z czym sięgnięto po formułę, która sprawdziła się wcześniej w telewizji w przypadku szukania nowego wokalisty grupy INXS. Zespół postanowił wziąć udział w programie stacji CBS – Rock Star Supernova. Celem programu miało być wyłonienie z 15 mniej lub bardziej znanych postaci sceny muzycznej frontmana nowej formacji.
W ciągu 11 tygodni odpadło 14 z 15 kandydatów. Czy słusznie? Opinie mogą być podzielone, więc warto posłuchać muzyków w kolejności, w jakiej stracili swoje szanse.

Matt Hoffer – Planet Earth
Chris Pierson – Roxanne
Jenny Galt – How You Remind Me
Phil Ritchie featuring Jason Newstead – White Rabbit
Dana Andrews – Born to be Wild
Josh Logan – No Rain
Jill Gioia – Piece Of My Heart
Zayra Alvarez – Everybody Hurts
Patrice Pike – Somebody To Love
Ryan Star – Enjoy The Silence
Storm Large – Cryin
Magni Asgeirsson – Hush
Toby Rand – Knockin\' On Heaven\'s Door
Dilana Robichaux – Lithium

Ostatecznie zwyciężcą programu został Kanadyjczyk Lukas Rossi, którego autorska piosenka Headspin ukazać się miała później na debiutanckiej płycie zespołu.

Zanim jednak do tego doszło zarówno Lukas Rossi, Toby Rand, jak i Magni Asgeirsson mieli okazję zaprezentować się w autorskim materialee grupy, która w wyniku procesu wytoczonego im przez mało znany zespół o nazwie Supernova musiała zmienić nazwę na Rock Star Supernova.
Zobaczmy te występy:
Supernova with Toby – Be Yourself and Five Other Cliches
Supernova – Its All Love
Supernova with Magni – It\'s All Love

Po ciężkich bojach o wokalistę grupa zaczęła pracę nad debiutanckim albumem, który ukazał się 21 listopada 2006 roku zaledwie w kilka miesięcy po wybraniu Lukasa na frontmena zespołu. Płyta, która zyskała platynę w Kanadzie zebrała kiepskie recenzje, gdyż recenzenci spodziewali się więcej po tak gwiazdorskim zespole.

Na albumie znalazło się 11 utworów, jednak co ciekawe żaden z nich nie był stworzony przez wszystkich członków zespołu. Mało tego, większość z nich stworzyli członkowie zespołu z ekipą, która nagrywała płytę.

Posłuchajmy :
It\'s on
Leave the Lights On
Be Yourself and 5 other Cliches
It\'s All Love
Can\'t Bring Myself To Light This Fuse
Underdog
Make No Mistake… This Is the Take
Headspin
Social Disgrace
Dead Parade

Album uzupełnia utwór Valentine, którego niestety nie znalazłem na youtube.

Wkrótce po nagraniu płyty zespół ruszył w trasę koncertową, której fragmenty mogliśmy zobaczyć powyżej. Niestety i tu spotkała grupe przykra niespodzianka, bo kontuzjowanego Jasona Newsteda musiał zastąpić Johnny Colt z formacji Black Crowes.
W styczniu 2007 roku na bazie sukcesu RSS Gilby Clarke wydał płytę pod tytułem Gilby Clarke, która zawierała jego największe hity i wzbogacona została o utwór Clarke’a Black nagrany ponownie z udziałem Dilany Robichaux.
W tym samym roku działalność Rock Star Supernovej stanęła pod znakiem zapytania. Członkowie zespołu zaczęli pracować na własną rękę wskutek czego w kwietniu 2008 roku Lukas Rossi ogłosił odejście z zepołu, mimo iż wcześniej zapowiadał powrót z grupą pod inną nazwą. Sprzeczne komunikaty odnośnie przyszłości wydawali także inni członkowie zespołu, między innymi Gilby Clarke, dla którego nie było jasne, czy zespół wciąż jeszcze istnieje i czy sam zamierza nadal w nim grać.

Ostatecznie grupa reaktywowała sie na telewizyjną serię Battleground Earth w maju 2008 roku.
próba
jednak od tego czasu każdy z muzyków działa na własną rękę, choć formalnie zespół nie został rozwiązany.

Warto przypomnieć sobie chwilę największej chwały zespołu:
platynowa płyta dla zespołu za sprzedaż płyty w Kanadzie

Zdaję sobie sprawę, że na bloga zaglądają głównie fani Guns n’ Roses, dlatego specjalnie dla Was
Lukas Rossi – November Rain

Opublikowano Gilby Clarke | Otagowano , | Skomentuj

Teddy Andreadis – Innocent Loser

Notkę dedykuję Marcinowi, dzięki któremu mogłem usłyszeć płytę. Dzięki raz jeszcze.

Przenieśmy się na chwilę w czasie. Jest rok 1996, pewien pochodzący z Grecji muzyk zbiera na swojej płycie Matta Soruma, Duffa McKagana i Slasha. Nie stroni także od innych gości, wśród których pojawiają się takie postacie jak Carole King, Steve Lukather, Chuck Wright, znany nam już skądinąd Lanny Cordola, Pat Torpey, czy Greg Bissonette. Lista gości imponująca, bo tez sam muzyk Teddy Andreadis nie wahał się wspomóc innych na scenie, dlatego, gdy postanowił wydać solowy album muzycy pospieszyli mu z pomocą. Inna sprawa, że chyba nie za wiele pomocy potrzebował, bo już pierwsze dźwięki „Innocent Loser” pokazują, że Teddy ma pomysł na siebie, na swoją muzykę.

Teddy Andreadis - Innocent Loser

01 Innocent Loser
02 She’s a Little Bring Me Down
03 Rip in the World
04 Baby Doll
05 In Jane’s Alley
06 Where the Ragman Roams
07 Busted Rainbow
08 Shotgun Shack
09 Suicide Romance intro
10 Suicide Romance
11 Wandering Little Girl Blue
12 Mojo Man
12 Trip Through the Jazz

Andreadis, nazwany na okładce płyty Andreasem, to nie tylko uzdolniony instrumentalista grający na fortepianie, klawiszach i harmonijce, ale także całkiem niezły wokalista, który barwą głosu przypomina Joe Cockera i Micka Jaggera. Zresztą wiele z utworów na płycie, którą Teddy sprzedaje za pośrednictwem własnej strony internetowej, jest bliska temu, co grali muzycy Rolling Stones. Ale nie tylko oni, bowiem na płycie znajdziemy także elementy rock n’ rolla, country, jazzu, bluesa, czyli tego wszystkiego, co zdaniem Teddy’ego w muzyce amerykańskiej najlepsze. Muzyczna podróż z Andreadisem to lekcja rocka w doborowej obsadzie. Lekcja, która mija zdecydowanie zbyt szybko. Ale jak mogłoby być inaczej, jeśli już w otwierającym płytę utworze spotykamy starych znajomych z Gunsów Slasha i Matta? Subiektywnie przyznaję, że utwór ten jest jednym z ciekawszych na płycie, zresztą podobnie uważa pewnie sam Teddy, gdyż tytułowy utwór trafił także na profil Myspace Teddy\'ego Andreadisa.
Duff McKagan najwidoczniej „pozazdrościł” kolegom, bo przy współudziale Matta Soruma zagrał z Teddym w bardzo energicznym rockowym Rip in the world.
Ponownie Slasha i Matta możemy posłuchać w Shotgun Shack. Niestety na współpracę całej trójki musieliśmy trochę poczekać,ale warto podkreślić,że 1996 prezentowali się muzycznie znakomicie.
Wydaje się, że 3 utwory nagrane na płycie Andreadisa to niewiele, ale zapewniam,że słuchając tych utworów sięgniecie pamięcią do wspólnych występów całej czwórki. Zresztą echa klimatów muzycznych bliskich muzykom Guns n’ Roses pobrzmiewają na całej płycie. Można się tylko zastanawiać, jak wyglądałby kolejny album Gunsów, jeśli nagrano by go we współpracy z Teddym, a sądząc po jego obszernej dyskografii nagranej z muzykami wywodzącymi się z GN’R niewykluczone,że wkład ZigZaga mógłby być znaczny.

Ale przecież przyszli ex Gunsi to nie cała lista gości autora „Innocent Loser”. Warto zapoznać się także z innymi nagraniami. Myślę, że słuchając płyty każdy odnajdzie coś dla siebie, bo mimo, że nie jest to płyta członka Gunsów, to jednak o wiele bliżej jest tym nagraniom do tego, co komponowali jako zespół niż innym nagraniom solowym. Oczywiście brak tu ważnego elementu, jakim był niewątpliwie Axl Rose, ale myślę, że ZigZag także potrafi zaskoczyć.
Płyta „Innocent Loser” niewątpliwie godna jest przesłuchania.

Opublikowano Teddy Andreadis | Otagowano , , | 3 komentarzy

Adler’s Appetite

1996 – Steven Adler łączy siły z Gilbym Clarke i Stefanem Adiką. Pod szyldem Freaks in the room grupa daje kilka koncertów grając covery. Zespół wkrótce przestaje istnieć,  gdyż Gilby i Steven nie potrafią się porozumieć.

1998 – Adler dołącza na krótko do grupy Bulletboys, jednym z  jej członków jest DJ Ashba.

marzec 2003 – Keri Kelli, gitarzysta grający wcześniej między innymi w grupie Slash’s Snakepit, powołuje do życia grupę Suki Jones. Wokalistą zostaje znany z formacji Ratt Jizzy Pearl, basistą Robbie Crane z tej samej grupy, skład uzupełniają: Brent Muscat związany z grupą Faster Pussycat oraz dobrze nam znany Steven Adler.  Już na początku marca dochodzi do spotkania dwóch ex Gunnersów. „Winna” tego wydarzenia jest grupa Camp Freddy. Tak, czy inaczej, pierwsze spotkanie po latach Slasha i Stevena miało już wkrótce zaowocować. Ale nie uprzedzajmy faktów… :)

Zespół ogłosił trasę, podczas której planował grać utwory Guns N’ Roses, Thin Lizzy, Aerosmith, Led Zeppelin, Queen , czy AC/DC.

Debiut Suki Jones odbył się 22 marca w Las Vegas. Wydarzenie spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem fanów, ale i mediów, gdyż zostało opisane w Rolling Stone. Grupa zagrała:

01. Welcome to the Jungle
02. It’s so Easy
03. Mr. Brownstone
04. Sin City (AC/DC)
05. Nighttrain
06. My Michelle
07. Hollywood (THIN LIZZY)
08. Mama Kin
09. Knockin’ On Heavens’ Door
10. Rocket Queen
11. Paradise City

Zespół zdobywa popularność, Steven upublicznia tymczasowo swój adres mailowy, oświadcza, że pojawi się gościnnie na jednym z koncertów trasy Poison/Vince Neil, perkusista ma także pojawić się w Rolling Stone, a część jego koncertów ma supportować syn Dee Snidera ( Twisted Sister). Kariera Adler’s Appetite nabiera tempa.W maju, ze względu na zobowiązania koncertowe Brenta Muscata w jego rodzimym zespole do grupy dołącza tymczasowo Eric Turner ( Warrant). W kontekście tej zmiany mówiło się także o Michaelu Thomasie (Beautiful Creatures).

Po trzech miesiącach działalności Suki Jones; pod wpływem sugestii fanów, którzy nie zawsze orientowali się, kto właściwie gra w zespole; zmienia nazwę na Adler’s Appetite. Nowa nazwa ma ukazywać fanom Gn’R, kto jest centralną postacią formacji, a także, jaką muzykę usłyszą na koncertach. Nie da się bowiem ukryć, że większość materiału, cieszącą się zresztą największym zainteresowaniem; zważywszy na tamten czas; stanowiły piosenki Gunsów nagrane z udziałem Stevena Adlera.

Zespół traktował wiele rzeczy na luzie. W relacji z jednego z koncertów trasy Faster Pussycat, Pretty Boyd Floyd i Enuff Z’Nuff możemy przeczytać, że na scenę poproszono jednego z fanów, żeby zaśpiewał, na scenie pojawił się także Chip Z’Nuff i perkusista Faster Pussycat. Nie zabrakło odniesienia do Gunsów, bowiem powracający do zespołu Brent Muscat miał na głowie atrybut kojarzony z Bucketheadem. Pod koniec lipca 2003 Jizzy Pearl na krótko opuścił grupę, jego stanowisko zajął Sean Crosby z coverbandu Ac/dc Back in Black. Grupa poinformowała także, że wkrótce ruszy w trasę poza USA.

We wrześniu w Key Clubie doszło do wydarzenia, które poruszyło wielu fanów Gunsów. Po raz pierwszy od pamiętnego Farm Aid z 1990 roku na jednej scenie pojawili się Izzy, Slash i Steve. Muzycy razem z resztą Adler’s Appetite zagrali

Mr. Brownstone

Knockin on heavens door

i nieśmiertelne Paradise City. O tym, jak wielkie to było wydarzenie z punktu widzenia nie tylko Stevena, ale także milionów fanów Gn’R na całym świecie nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Sam Steven komentując później to wydarzenie komplementował swój zespół, ale jednocześnie przyznał, że gdy grał te utwory ze swoimi braćmi z Gn’R miał wrażenie, jakby stawały się one prawdziwsze. Był bardzo zadowolony, mimo, że mniej więcej w tym samym czasie okazało się, że na „jego” miejscu w powołanym do istnienia przez Slasha zespole będzie grał znienawidzony przez Stevena Matt Sorum. Mimo to „Popcorn” potrafił życzyć Velvetom powodzenia i wyrazić nadzieję,że nagrają bardzo dobry album.

W grudniu 2003 roku gitarzysta Adler’s Appetite Keri Kelli poinformował prasę, że ze względu na zobowiązania koncertowo – twórcze opuszcza L.A. Guns i zamierza całą swoją energię poświęcić na europejska trasę  oraz nagrywanie płyty. Trasa zespołu miała obejmować Anglię, Włochy, Holandię i Hiszpanię, a podczas nagrywania debiutanckiej płyty grupę miał wspomóc Izzy Stradlin.

W lutym 2004  grupa została zmuszona do odwołania części koncertów, gdyż promotor nie dotrzymał warunków umowy z zespołem odnośnie transportu. Steven zaczął pracować z Izzym Stradlinem, początkowo nad piosenkami na album Izzy’ego; później wspomniano także, że były gitarzysta Gunsów wspomoże Adler’s Appetite w pracy nad nową płytą, której ukończenie planowano na koniec roku 2004/początek 2005 .Efektem współpracy byłych muzyków Gn’R był cover Do you love me i jeden oryginalny kawałek nagrany, podobnie jak cover, z udziałem basisty Izzy’ego JT Longorii.Współpraca między exGunsami układała się na tyle dobrze, że planowano nagrać jeszcze dodatkowo 5 utworów.

Tymczasem w  zespole doszło do zmian personalnych,Keri Kelli postanowił wziąć udział w trasie Vince Neila, zastąpił go były gitarzysta grupy Ashba Michael Thomas. Zapowiedziano jednocześnie, że Kelli pojawi się na płycie i na późniejszej trasie. Jak wiadomo, jeśli chodzi o płytę wszystko się nieco przedłużyło, w listopadzie 2004 roku Adlersi zdecydowali, że w lutym 2005 pojawi się epka z 6 utworami, a dopiero latem 2005 pełna płyta. Na epce miały się znaleźć Suicide, 99 , balladaEmpty , Little dancer oraz dwa covery: Obscured grupy Hanoi Rocks i Draw the line grupy Aerosmith. Ostatecznie Obscured zostało zamienione na Hollywood formacji Thin Lizzy.

Sam Steven twierdził, że podejmując się nagrania materiału po tak długim czasie od stworzenia ostatniej piosenki był przerażony, ale jednocześnie zadowolony z rezultatu. Epkę można prawdopodobnie wciąż kupić za pośrednictwem poprzedniej strony zespołu, czyli http://www.adlersappetite.com/pictures/aacdblackrose.jpg

Po wydaniu debiutanckiego materiału okazało się, że zespół opuści mające inne plany dotyczące swojej kariery wokalista Jizzy Pearl,  zastąpić go miał Joe Leste z Bang Tango. Ostatecznie jednak nowym wokalistą Adler’s Appetite został Sheldon Tarsha. Pearl wspomniał później, że na jednym z koncertów został zaczepiony przez „Popcorna”, który był święcie przekonany, że Jizzy spał z jego żoną. Koronnym dowodem miało być odwiedzanie przez żonę Adlera strony internetowej Jizzy’ego… Nie da się ukryć, że Stevena nawiedziły wtedy „demony przeszłości”, co zresztą zaowocowało innymi dziwnymi zachowaniami.

Jeszcze w kwietniu 2005 roku Keri Kelli wspominał o 20 kawałkach nagranych przez Adler’s Appetite, z których zespół miał wybrać te najlepsze na płytę. Nieco później gitarzysta został zatąpiony przez Craiga Bradforda. W sierpniu tego samego roku Tracii Guns i Adler’s Appetite pod szyldem Guns n’ Roses Revisited mieli grać koncerty w Azji. Nie doszło do tego ze względu na sprzeciw Axla.
Ogłoszono więc trasę po Argentynie, przy okazji doszło do zmiany składu zespołu. Adler’s Appetite mieli tworzyć teraz: Sheldon Tarsha, Michael Thomas, JT Longoria, Chip Z’nuff i Steven Adler. Po argentyńskiej trasie zapowiedziano, że wkrótce ukaże się debiutancka płyta zespołu, który ostatecznie tworzyć mieli Adler,Tarsha, Crane i Kelli. Pod koniec roku doszło jednak do niespodziewanego zwrotu akcji. Steven zdecydował, że wyrzuca z zespołu Kelliego, Pearla i Crane’a. Byli członkowie zespołu wydali oświadczenie, że prawa do nazwy i wszystkiego, co z nią związane należą do wszystkich członków zespołu. Głos zabrał także Brent Muscat, którego zdaniem chciwi członkowie Adler’s Appetite za bardzo zapatrzyli się w Velvet Revolver, mimo, że jedynym związkiem z tamtym zespołem było to, że Adler’s Appetite także mieli w składzie ex perkusistę Gunsów, który „wciąż pokazuje dlaczego został wywalony z zespołu”.

Jak się okazało nowa ekipa także nie wytrzymała ze Stevenem zbyt długo.Demony przeszłości wróciły na dobre. Nie przeszkodziło to jednak perkusiście Gunsów zebrać w czasie trasy pod swoim szyldem  włoskiego coverbandu Gunsów,który grał z nim w miejsce wyrzuconych podczas trasy członków Adler’s Appetite, nieco później podobny los spotkał zresztą grupę Faster Pussycat. W tak zwanym międzyczasie Adler starał się o wydanie dvd koncertowego z drugą wersją Road Crew, jednak ostatecznie do tego nie doszło.

Na jakis czas słuch o zespole Stevena zaginął. Dopiero w 2007 na myspace zespołu ukazał się „nowy”, a właściwie stary utwór Sadder days nagrany jeszcze z Robbim Crane’m, Sheldonem Tarshą i Kerim Kellim. Mimo to, w składzie reaktywowanego Adler’s Appetite znaleźli się Chip Z’Nuff, Michael Thomas i Kristy Majors(z Pretty Boy Floyd). Zaproszono także Tarshę, ale wobec jego odmowy skład grupy uzupełnił Colby Veil z tribute bandu Gunsów Hollywood Roses.

Steven postanowił zrobić wokół zespołu trochę więcej szumu niż zazwyczaj, co zaowocowało zaproszeniem na koncert Adler’s Appetite muzyków, którzy nagrali Appetite for destruction.Okazją stały się obchody 20 rocznicy wydania płyty. W Key Clubie zjawili się Slash, Duff i Izzy. Pojawił się także Gilby Clarke. Zabrakło Axla. Na scenie pojawili się Duff i Izzy, natomiast Slash komentował później sytuację w ten sposób: Poszedłem tam, żeby powiedzieć cześć Stevenowi”. Gitarzysta dał wówczas do zrozumienia, że chociaż wspiera dążenia Stevena do wyjścia z nałogu, nie mógł brać udziału w czymś, co było reklamowane jako reunion Gunsów.

fragment Paradise City z Izzym

Duff, Izzy & Gilby

W 2008 Tracii i Adler ponownie zamierzali połączyć swoje siły, tym razem pod szyldem Guns of Destruction, skład mieli uzupełniać Eric Dover i Chip Z’Nuff. Okazało się jednak, że Dover nie ma o powstaniu zespołu zielonego pojęcia, więc nietrudno przewidzieć jak się zakończyła ta historia.

Adler’s Appetite koncertował, ale aż  do 2009 nie było mowy o nowej płycie, co poniekąd spowodowane było także kolejnymi zmianami składu.

Aktualnie zespół tworzą :

wokalista Rick Stich ( związany z Adler’s Appetite od 2009,wcześniej w formacji Ladyjack)
gitarzysta Robo ( od 2011)
oraz Adlersowi weterani
Michael Thomas
Chip Z’Nuff

W 2010 grupa upubliczniła trzy nowe utwory zapowiadające nową płytę. Były to: towarzyszący wydanej przez Stevena książce „My Appetite for Destruction: Sex, and Drugs,  and Guns N’ Roses” singiel Alive oraz wydane jako prezent pod choinkę Stardog i Fading. Wszystkie trzy utwory mają znaleźć się na nowej płycie zespołu, a już teraz można je znaleźć na iTunes oraz na specjalnej epce European E.P., którą zespół wydał 3 lutego 2011. Wydawnictwo, którego nakład jest limitowany, sprzedawane jest wyłącznie na koncertach. Prócz książki Steven,który stoczył w Celebrity Rehab zwycięską batalię z narkotykami, wydał także nieco wcześniej swoje pierwsze instruktażowe dvd.

Obecnie zespół jest w trasie,a fani czekają na datę wydania płyty.

Pora na trochę materiałów audiowizualnych pokazujących różne oblicza zespołu.

Adler\’s Aopetite zapraszają na koncert

It\’s so easy

Civil War

My Michelle ze specjalnym gościem

Rocket queen

Materiału tego typu i to często w świetnej jakości jest więcej,kto chce ten znajdzie :)

A na koniec posłuchajmy jeszcze jednej z piosenek umieszczonych kiedyś przez Adler’s Appetite na myspace  Keep satisfied

Opublikowano Duff McKagan, Gilby Clarke, Izzy Stradlin, Slash, Steven Adler | Otagowano , , , , , , | 3 komentarzy

Izzy Stradlin – Like a dog

Po krótkim, ale nieudanym epizodzie związanym z Izzym w Velvet Revolver w 2003 roku Gunsowy świat obiegła informacja, że Izzy Stradlin razem z Rickiem Richardsem, J.T.Longorią i Tazem Bentleyem nagrał nową płytę solową.
Wkrótce okazało się, że chodzi o Like a dog.
Gitarzysta udostępnił dwa 30 sekundowe fragmenty piosenek Bomb i Hammerhead, po których można było poznać, że charakterystyczne dla Izzy’ego brzmienie nieco się zmieniło.

Fani wiedzieli, że Izzy ma ograniczoną ilość kopii promocyjnych płyty, która jednak przez dwa lata nie została wydana, gdyż nie można było znaleźć odpowiedniej wytwórni. Zniecierpliwienie części czekających było na tyle duże, że stworzono petycję mającą na celu nakłonienie Izzy’ego do wydania płyty. Każdy podpisujący petycję zobowiązywał się do kupna płyty, miało pojawić się 1000 podpisów z racji tego,że egzemplarzy promocyjnych również było mniej więcej tyle.
Szybko udało się zebrać odpowiednią liczbę podpisów, dzięki czemu płyta pojawiła się w sprzedaży za pośrednictwem jednego ze znajomych Izzy’ego.

1000 płyt płyt w cenie 20 $ za egzemplarz rozeszło się jak ciepłe bułeczki.
Wkrótce okazało się,że chętnych na kupno płyty jest znacznie więcej, dlatego też w roku 2006 Izzy rozpoczął współpracę z serwisem iTunes, gdzie udostępnił swoją muzykę w postaci cyfrowej. Do dziś jest to jedyna możliwość zakupu każdej płyty Izzy’ego wydanej po Like a dog, co jest o tyle frustrujące, że sklep z muzyką sprzedawaną za pośrednictwem iTunes jest niedostępny w Polsce. W zakupie jest więc niezbędna pomoc kogoś z kraju, w którym iTunes Store jest dostępny.

Ale nie skupiajmy się na komplikacjach,zobaczmy jak wyglądała płyta

Jak widać nie zawiera okładki, tę Izzy udostępnił później fanom w formie pdf, razem z informacjami kto, co i kiedy zrobił na płycie.

Jak już wcześniej wspomniałem płytę promowały trzydziestosekundowe sample. Sampli niestety już nie mam, ale to  żaden problem, bo zarówno Bomb ,jak i promujący płytę teledysk do Hammerhead można bez problemu odnaleźć w sieci. Na płycie znalazło się też miejsce dla Snafu; skrót oznaczający to samo co Situation Normal All Fucked Up; Hell song , Rollin on, Just don\’t know , Chop away (utwór stworzony przez Izzy’ego i Ricka Richardsa)  , Win u lose , On the run , Like a dog oraz ukrytej piosenki  Mental instrumentals.

Zwykle pisząc notkę próbuję w kilku słowach ująć jej muzyczną zawartość,ale biorąc pod uwagę dostępność materiału tym razem zachęcę jedynie do posłuchania. Jest to nieco inny Izzy niż ten, którego do tej pory znaliśmy, trochę mocniejszy,żywszy. Dla jednych będzie to zaleta,inni zwrócą uwagę na to,że jeśli chodzi o teksty piosenek Izzy nie prezentuje się już tak dobrze jak kiedyś. Ale myślę,że każdy ma szansę znaleźć na tej płycie coś dla siebie.

Ciekawostki związane z płytą

W biografii Slasha znajduje się zdjęcie,na którym widać Slasha z Izzym,podpisano je tytułem piosenki Snafu. Jak się jednak okazuje kiedy Izzy jammował z VR Snafu jeszcze nie istniało.

Fani zwracają uwagę na podobieństwo między jedną z piosenek Velvetów i Izzy’ego z Like a dog. Muzycy pracowali wspólnie,razem wymyślili pewne melodie,a co z tego wyszło po przetworzeniu to chyba wszyscy wiemy.

Izzy wspominał,że ma w swoich zbiorach materiał nagrany ze Slashem,Duffem i Mattem.Były plany jego wydania,jednak do tej pory do tego nie doszło.

Warto wspomnieć,że w 2004 roku Izzy Stradlin i Steven Adler mieli pracować wspólnie nad płytą Adler’s Appetite i piosenkami na nowy album Izzy’ego Niewiele z tego wyszło,jednak istnieje wspólne nagranie,cover znanej piosenki wykonywanej wcześniej przez wielu artystów.

Posłuchajmy

Do you love me

Prawda,że interesujące? Nieprzypadkowo Stradlin twierdził,że po wyrzuceniu Adlera nic w Gunsach nie było już takie jak przedtem…

Opublikowano Izzy Stradlin | Otagowano , , , | 10 komentarzy